• Twitter
  • Linked In

Participatiesamenleving

Wie deze week het woord ‘participatiesamenleving’ niet voorbij heeft horen komen, heeft zitten slapen. Het woord kwam immers diverse keren over de lippen van koning Willem-Alexander die in zijn eerste troonrede weinig lichtpuntjes kon schetsen. Overigens zal het woord niet van hemzelf, maar van positiviteitsgoeroe Mark Rutte afkomstig zijn. Typisch dat Rutte de troonrede aan onze koning toedicht terwijl hij hem zelf grotendeels geschreven zal hebben…

Het woord ‘participatiesamenleving’ dus: daar draait het om. Onze samenleving zal na gisteren nooit meer hetzelfde zijn: wie nog niet in de participatieboot is gestapt, moet daar niet te lang mee wachten, want anders valt-ie erbuiten. Nu is het begrip ‘participatiesamenleving’ an sich een prachtterm: zelfs wanneer je er, zoals ik, nog nooit van gehoord hebt, weet je toch direct wat er bedoeld wordt. Bovendien is het niet een loze term, maar een term met een politieke achtergrond én met toekomst: voorlopig is de crisis nog niet voorbij en dus worden we min of meer gedwongen om met z’n allen te participeren in de crisis en in een samenleving die op zoek is naar een oplossing daarvoor. En eerlijk is eerlijk: de term ademt toch de VOC-mentaliteit en dat stukje positiviteit waarmee Rutte zijn hele verschijning doorspekt. Samen de schouders eronder en doorzetten!

Het wrange aan de participatiesamenleving zelf is echter het feit dat de samenleving een exponent is van het linkse beleid van Rutte en co. Was dit kabinet de crisis voortvarender te lijf gegaan en had men wat minder participatie in Europa laten zien dan was de participatiesamenleving misschien minder prominent in beeld geweest zónder dat de praktische inhoud van de term verloren zou gaan. Het gebrek aan daadkracht en doorzettingsvermogen voert ons nu in sneltreinvaart naar een samenleving die er op een positievere manier wellicht ook zou zijn gekomen onder Rutte I. Het probleem van de door Rutte II geïntroduceerde participatiesamenleving is dat het een noodzakelijk samenlevingsverband wordt omdat het nagenoeg te laat is voor alternatieven.

Was de participatiesamenleving een exponent geweest van Rutte I, dan was dat voor veel mensen ook slecht te verteren geweest: zij zagen dan hun uitkering stopgezet en werden ook, in strijd met de tijdgeest en met hun gevoel, op elkaar aangewezen. Het einde van de crisis zou dan voor veel mensen echter wel in beeld geweest zijn. Nu nivelleren we gewoon uitzichtloos verder en participeren we vooral in het nivelleringsfeestje van Samson en consorten…

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *